Op Ruwe Planken NeplogWedstrijd 2007

Dit was het dan. Lea’s Kroeg sluit haar deuren. Het was een bijzondere ervaring om in de huidte kruipen van een dame die een kroeg beheert. Alles wat in dit blog beschreven is, is fictie.Op een enkele ervaring na. Ik had graag nog beschreven hoe het verder ging met Lea, haar man Mark en de kinderen. Wie weet hoort u het ooit; ergens. Voor nu luid ik de bel.Het laatste rondje is gedaan.

Ik weet het niet. Volgens mij is onze Els toch niet zo gemakkelijk los te weken van Hans. Het is ook een gladde hoor. Weet precies hoe hij de vrouwtjes moet aanpakken. Vooral de jonge meisjes. Hij overlaadt haar met cadeautjes. Hij bracht van de week voor mij ook een doos bonbons mee. Je weet wel, van die dure Belgische. En een prachtige bos bloemen. Voor de oorsprong van mijn schone vriendin, zei hij en gaf me drie zoenen op de wang. Brrr. Hij is ook een middag met Remco en Danny; onze twee jongens op stap geweest. Ze zijn wezen karten. Slimme zet vond ik dat, die twee pubers vinden hem helemaal te gek!  Mark twijfelt en weet niet goed wat hij van hem denken moet. Nou, ik trap niet in zijn mooie praatjes en overdreven maniertjes. Ik blijf erbij dat ik hem niet geschikt vind voor Els. Maar ja, wat kun je doen? Als ik er iets van tegen Els zeg, dan lopen we het risico dat ze voor hem kiest en afstand van ons neemt. Daar moet ik niet aan denken.

Nou ja, het is pas een paar weken aan hè? Els zit nog steeds op een roze wolk, maar ik ben benieuwd wat er gebeurd als de eerste regenbui uit die wolk valt. Afwachten dus maar.

In een reactie van Daan (een gezellige meid die zo af en toe eens langskomt in De Kroeg) werd gevraagd naar een verhaal over een artistieke fotograaf. Ja jemig joh, die komt zo’n beetje elke dag even wat drinken. Een portje of een biertje. Een interessant figuur. Introvert van karakter. Halflang wit haar, dat hij meestal in een staartje draagt. Onafscheidelijk van zijn zwarte leren jas en leren cowboyhoed. Altijd een fototoestel bij hem Zo een digitaal ding. Hoewel, laatst kwam hij en zette een soort koekblik naast hem op de stoel. Ik vroeg hem of hij iets goed te maken had bij zijn vrouwtje. Hij moest lachen om die vraag en zei: ,, Welnee Lea, dit blik is mijn fototoestel!” Ik gaapte hem schijnbaar nogal stom aan, want hij lachte me vierkant uit. Ik kreeg een heel technisch verhaal, waar ik natuurlijk niks van begreep. Wat techniek aangaat ben ik zo blond als het maar kan. Hij noemde het Pinhole fotografie. Ik geloofde er dus geen barst van en vroeg hem om eens een paar van die pinholedingen mee te brengen, zodat ik kon zien wat hij bedoelde. De volgende dag had hij een map bij zich met foto’s en zat ik met mijn mond open te gapen naar foto’s die gemaakt waren met een koekblik. Ik heb een paar afdrukken gekregen en die zal ik hier plaatsen. Oordeel zelf maar.

De afgelopen week was het trouwens niet zo druk in De Kroeg. Eind van de maand! Dan hebben de meeste mensen geen centen meer.

Je merkt toch de laatste jaren wel dat veel klanten minder te besteden hebben dan enkele jaren geleden. Ja, wij hebben de prijzen ook wel wat moeten verhogen. Hou me ten goede, we zijn niet de duurste kroeg, maar we moeten er wel mee uitkomen, nietwaar? Het leven in de horeca is de laatste jaren niet makkelijker geworden. Maar toch, ik zou het voor geen goud willen missen. De gezelligheid, de mensen, gewoon de hele sfeer. Ik hou er van als er geroepen wordt: ,,Hé Lea, schudt mij er nog een in, wil je?”  Weet je wat het is? Je bent gewoon uit in je eigen zaak! En dat is hartstikke tof!

Zo, ik vond het nu weleens tijd worden om een paar foto’s van De Kroeg in mijn blog te plaatsen.

Op deze foto zie je de linkerkant van De Kroeg.

Mark zit aan het achterste tafeltje de krant te lezen.

En dit is de andere kant. Nou?  Gezellig hè?

Let ook eens op die mooie vitrage. Die heb ik een paar weken geledenop een markt gescoord. Ik ben er zó blij mee. Het geeft toch dat beetje extra , vind ik.

We houden van een rustige, maar sfeervolle uitstraling. Beetje huiselijk, zeg maar. Het is toch belangrijk als onze gasten zich op hun gemak voelen. En dat doen ze hoor! Vooral op vrijdag en zaterdag zijn ze bijna met geen stok de deur uit te krijgen. Maar als we  genoeg hebben van de ‘plakkers’( zijn altijd dezelfde) dan luiden we de bel die we boven de tapkast hebben hangen en roepen  dat het tijd voor de laatste ronde is. Meestal is die van de zaak. Haha, volgens mij wachten ze erop!   

Ze is meestal een beetje stil. Wat teruggetrokken. Marja heet ze. Ze komt vaak op zaterdag

even in de kroeg om wat te drinken. Ze zit dan alleen aan een tafeltje een beetje rond te kijken.

Te observeren, had ik het idee. Dat bleek te kloppen, want toen ik met haar in gesprek kwam en haar dat vertelde, lachte ze en bevestigde dat ze dat ook deed. Om ideeën op te doen, zei ze. Ze schrijft gedichten. De beste ideeën voor gedichten komen uit het leven zelf, vertelde ze. Vanmiddag bracht ze een gedicht voor me mee. Ik was bang dat ik het niet zou snappen, zoals ik de meeste gedichten niet begrijp. Gelukkig was dat niet zo. Ik vind het mooi. Om de tekst mooier uit te laten komen, heb ik deze op een plaatje gezet.

Het gaat over de herfst en Marja heeft het gedicht geschreven.

Whaaaaaa, mijn dochter heeft verkering! Op zich normaal voor een meisje van zeventien. Maar het punt is dat ik het helemaal niks vind. Laat me eerst vertellen wat er gebeurde. Ik stond afgelopen woensdag achter de bar toen Els binnenkwam. Ik zag gelijk aan haar snuitje dat ze iets op haar lever had. Ja, daar ben je moeder voor, nietwaar? Dus ik vroeg haar wat er aan scheelde. Ja mam, zei ze, ik heb verkering en nu wil hij vanavond in de kroeg komen om  kennis te maken. Hij heet Hans. Nou, ik moet eerlijk zeggen dat me dat wel aanstond. Meestal zijn die jonge gasten niet zo vlot met kennismaken en je wilt als ouders toch wel weten waar je dochter mee omgaat. Dus ik zei dat ik dat wel op prijs stelde en dat hij welkom was. Maar Els bleef wat onzeker kijken. Hij is wel wat ouder dan ik, zei ze. Nu schelen Mark en ik zes jaar in leeftijd en we hebben daar nooit een punt van gemaakt. Dus ik zei dat leeftijdsverschil niet zo een punt was. Enfin, Els opgelucht en maar babbelen over hoe leuk ze het samen hadden en hoe ze hem ontmoet had. Het was vrij druk in de kroeg, dus ik luisterde maar met een half oor en tapte intussen het ene pilsje na het andere.

Tot het moment dat ik haar hoorde vertellen over hoe leuk Hans zijn flat wel niet had ingericht. Op dat moment begonnen de alarmbellen in mijn hoofd te rinkelen. Eigen flat? Dat betekende ook een eigen slaapkamer en oh lieve hemel…seks!

Waarschijnlijk stond dat woord ineens levensgroot op mijn gezicht getekend, want ze keek me aan en zei heel rustig: ‘Mam, ik ben al zeventien, hoor!’ Ik slikte maar eens. Ja gut, zelf was ik met veertien al ‘actief’ zeg maar. Toch vind ik het wat anders als het je dochter betreft. Ik bedoel, het gaat allemaal ineens zo snel, hè? Maar goed, op een gegeven moment sprong ze op en vloog een nieuw binnenkomende gast om de nek onder de uitroep ‘hallo schat!’ Nou, dat was dus Hans. Ik schrok me te pletter! Dat was geen jongeman, dat was een kerel!!

Minstens vijftien jaar ouder dan onze Elsje. Bijna net zo oud als ikzelf ben!!

Oh God, een pedofiel, schoot me gelijk door het hoofd. Maar ik heb me ingehouden en hem glimlachend de hand toegestoken. Ik kreeg een handkus! Oh gatverdamme, de slijmbal! Toen hij ook nog eens beweerde dat hij nu zag van wie Els haar schoonheid en hemelse glimlach geërfd had, kreeg ik braakneigingen. Echt waar! Hij heeft het uiterlijk van een vertegenwoordiger, je weet wel, zo’n gladjakker. Nou, hij is een uurtje gebleven en toen zijn ze weggegaan. Naar een discotheek, straalde Els.

Ik vond het zo jammer dat Mark er niet was. Die had vast wel even van man tot man met die gladjanus gesproken, denk ik. Toen ik hem het verhaal vertelde, liep hij rood aan. Ik heb hem gekalmeerd en gezegd dat we maar even de kat uit de boom moesten kijken.

Even de tijd gunnen. Want wat is nou eigenlijk vijftien jaar, hè? Els lijkt helemaal holderdebolder van hem. Je gunt je kind toch alle geluk van de wereld. Toch hoop ik stiekem dat het geen blijvertje is. Arie de Koningh …dàt zou een leuke jongen voor haar zijn.

Mijn verkoudheid zette zich toch om in een griep. Compleet met overgeven. Getverderrie, wat is dat toch vies.

Nou ja, ik heb enkele dagen in bed gelegen en nu ben ik wel weer opgeknapt. Ik ben wel een paar kilo’ s afgevallen. Dat is mooi meegenomen, toch? Ik kan dan wel Bakker van mijn achternaam heten, maar ik ben geen familie van Sonja hoor. Haha,  sch… aan Sonja Bakker! Ik hou van veel en lekker eten. Voor een kroketje of een patatje oorlog kun je mij uit bed halen. Behalve dan afgelopen week. Brrr, ik moest echt niet aan eten denken. Die schat van een Mark was er maar druk mee. Hij heeft het werk in de kroeg gedaan.

Ja, wel met hulp op de drukke dagen hoor. Irene en Tammy, die twee nichtjes van me die al eens eerder geholpen hebben. Die meiden wilden maar wat graag een centje bijverdienen. Maar Mark zorgde, de dagen dat ik in bed lag, ook voor de kids. Nu kan Els al wel voor zichzelf zorgen, maar Remco en Danny niet. Die moet je toch wel achter de vodden zitten. Och, tieners hè? Dertien en vijftien zijn ze. Dus ook nog lekker in de puberteit ook. Wat een ellende is dat zeg. Ik dacht dat Els lastig was toen ze puberde, maar het is niet te vergelijken met wat voor een moeilijkheden die twee knapen ons geven. Alles wat je als ouder zegt of vraagt is niet goed. Ga je er tegenin dan krijg je een grote bek terug waar de honden geen brood van lusten. Ik draai me dan om en denk zoiets van ‘ja, het zal wel’. Mark niet, die kan dat niet. Tja, dan is er ruzie in de tent, nietwaar? En maar schreeuwen tegen elkaar. Ik heb zo een hekel aan geruzie en negatief gedoe. Na zo’n uitbarsting stampen de kemphanen meestal weg en dan zien we ze de hele avond niet. Als ze dan weer thuis komen, doen ze net alsof er niets gebeurd is. Pffft, wat dat betreft zal ik blij zijn als dat pubergedoe voorbij is.

Zo, nu ga ik me douchen en omkleden. Vanavond kan ik wel weer in de kroeg helpen. Heerlijk hoor, ik heb dat echt gemist. Zeker enkele van de stamgasten. Stom is dat hè? Maar ja, die gasten komen bijna elke avond als we open zijn wel even. Op een gegeven moment horen ze dan toch een beetje bij de familie, zeg maar. Zo voel ik dat, eerlijk gezegd. Neem nou Koen. Och God, dat is een man van drieënzeventig jaar. Elke avond kwam hij twee ouwe klare drinken. Met suiker! Daarna ging hij gauw weer naar zijn vrouw Betsy. Dat was een heel lief mens. Echt waar. Zij kwam iedere zaterdag met Koen mee. Zo’n gezellig stel. En maar lachen, die twee. Betsy overleed een paar maanden geleden ineens aan een beroerte. Koen komt nog elke avond. Zit dan uren op een kruk aan de bar. Hij maakt wel een praatje met ons en ook wel met andere gasten, maar lachen? Nee, dat heb ik hem in al die tijd niet meer zien doen. De stakker mist haar zo verschrikkelijk.

Nu ik er zo over nadenk, krijg ik ineens een idee. Ik maak hem vanavond gewoon jarig! Krijgt hij wat extra de aandacht. Ja, dat gaan we doen. Eens kijken of we die lach weer op zijn tronie terug kunnen toveren. Ik ga me dan maar eens snel opknappen. Wie weet hijs ik me wel in een sexy jurkje, ik mag per slot best showen dat ik die kilootjes kwijt ben, of niet?

HÉ JOH! DOE MIJ OOK EEN PILSJE!!!!!!!! 

Vandaag maakte ik de keuken schoon en kwam de koffiemolen tegen.Ik moest weer gelijk aan jou denken. Ik zag je weer zitten met dat ding op schoot. Je handen tolden rond en de koffiebonen geurden. In gedachten zag ik je een papieren koffiefilter pakken en in de houder passen, voor je de vers gemalen koffie erin deed. Een snufje zout en een theelepeltje cacaopoeder was jouw geheim.
De fluitketel signaalde zijn kookpunt. ‘Even van de kook afhalen, kind’ hoor ik je zeggen. De koffie ‘zette’ zich doordat je het, vóór het hete water opgegoten werd, nat maakte met koud water. Je zette altijd extractkoffie, die dan met opgeklopte, hete melk werd aangelengd. Het was een ritueel dat twee maal daags herhaald werd.

Koffie was voor jou een ‘bakkie’ voor elke gelegenheid. Wie er ook aan de deur kwam, iedereen kon rekenen op een uitnodiging voor een kop koffie. Sommigen kwamen er zelfs speciaal voor. Of was dat ook voor jouw immer luisterend oor en je begrijpende blik, je troostende of opbeurende woorden… je wijze zwijgen.

Ik weet nog dat je verdrietig was toen het bovendeel van de koffiemolen stuk ging. De molen was nog van je moeder geweest en waarschijnlijk had je dezelfde herinneringen dan ik. Vader was creatief en maakte van een koperen vaasje een nieuw bovenstukje voor de koffiemolen. De molen was niet meer ongeschonden, maar toch weer goed bruikbaar. Tevreden liet je het handvat weer rondtollen.

De koffiemolen snorde niet meer sinds jij overleed. Het was alsof niemand jouw heiligdom wilde onteren door hem te gebruiken. Jarenlang stond de molen als pronkstuk op de keukenkast. Tot de dag dat vader hem pakte. Je weet wel, met die ‘eureka – blik’ in de ogen. Hij lachte zijn afgesleten tanden bloot. Is pa koffie gaan malen? Nee, dat niet. Ik weet niet goed hoe ik het zeggen moet. Nou ja, je zult het wel begrijpen, pa wordt nu tenslotte ook een dagje ouder. Je weet toch dat hij zo dol is op pinda’s? Nou, die kan hij dus niet meer stuk kauwen. En als hij er een paar stukgebeten had, gingen die stukjes tussen zijn kiezen zitten en zat hij de hele avond te ‘fluiten’ om die stukjes pinda uit zijn kiezen te zuigen. Maar op een gegeven moment bedacht hij dus dat de pinda’s gemalen konden worden in jouw koffiemolen! De eerste smaakten wel wat naar koffie, zei hij.
Elke avond maalt hij een bakje pindagruis. Ik weet wel zeker dat hij daarbij aan jou denkt, mama.

Wat een rotavond. Ik ben vreselijk verkouden en blaf als de hond van de buren. Mark, mijn man, stuurde me naar boven en staat nu alleen achter de bar. Els, de oudste, zit nog bij de televisie. Ze kijkt iets met Evita of zo. De twee jongens liggen al in bed. Ik wilde ook onder de wol kruipen, maar ik krijg dat meisje niet uit mijn gedachten. Ze zit beneden in de kroeg. Mark mag dan bijna veertig zijn, maar heeft zijn ogen niet in de zak als het om vrouwelijk schoon gaat. Ik zag zijn blik

steeds naar haar afdwalen. Ik schat haar op een jaar of twintig. Ze is naar mijn weten nooit eerder bij ons in de zaak geweest.Dat had ik wel onthouden. Blond, jong en sexy. Precies zoals Mark een vrouw graag ziet. Niet dat ik aan hem twijfel hoor,vooral in de horeca moet je elkaar vertrouwen. De meeste mensen zijn toch wat losser door de drank en het feit dat ze een avondje uit zijn. Maar op zo een moment merk ik wel dat ik ouder word. Vierendertig. Dan kun je niet meer concureren met de jonge meiden.

Het is misschien stom, maar ik vraag me nu steeds af of hij me naar boven stuurde, omdat hij bezorgd om me is of dat hij me wegstuurde om wat meer speelruimte te hebben. Het is vanavond niet zo druk, grote kans dat hij zo alleen met dat meisje zit. Nu weet ik wel dat ik hem vertrouw, maar toch hè? Je moet de kat ook niet op het spek binden, zei mijn moeder altijd.

Mark is nog best een lekker stuk om te zien. Dat grijs bij zijn slapen staat hem goed. Ik zou me voor kunnen stellen dat een jonge meid zich wel gevleid zal voelen door zijn belangstelling. Zou ik naar beneden gaan en zeggen dat ik niet slapen kan? Gewoon om even te kijken? Nee, dat kan ik niet maken. Dat valt volgens mij veel teveel op. Mark zou me uitlachen. Ik moet me er niet druk om maken en gewoon gaan slapen.

*

*

*

Toch even naar beneden geweest. Zogenaamd om paracetamol te halen. Er lagen er nog in het medicijnkastje in de badkamer,maar die heb ik weggemoffeld en gezegd dat er niet meer waren. Dat vrouwtje was al weg en er zitten enkel nog mannen. Niks aan de hand dus! Nu ga ik lekker slapen. Morgen neem ik wel een maskertje, dan zie ik er vast weer wat beter uit.